Aby potwierdzić pochodzenie struktury, badacze zastosowali szeroki wachlarz metod – od analiz modelu terenu LiDAR, przez szczegółowe kartowanie geologiczne, po pomiary geofizyczne, takie jak georadar i tomografia elektrooporowa. Wyniki wskazały na istnienie niemal pionowej strefy uskokowej ukrytej pod progiem terenowym. Dodatkowym dowodem był wykop paleosejsmiczny, w którym odnotowano przesunięcie osadów o około 40 centymetrów.
Ze względu na brak materiałów do bezpośredniego datowania wiek uskoku oszacowano metodą modelowania dyfuzji skarpy. Według naukowców forma mogła powstać między 10 a 50 tysiącami lat temu, najprawdopodobniej przed maksimum ostatniego zlodowacenia. Analiza geometrii wskazuje, że był to uskok skośny związany ze strefą uskokową Białki i regionalnymi naprężeniami tektonicznymi Karpat.
Autorzy badań podkreślają, że choć współczesna aktywność sejsmiczna regionu jest niewielka, odkrycie ma duże znaczenie dla poznania historii geologicznej Karpat oraz oceny potencjalnych zagrożeń. Wyniki prac opublikowano w czasopiśmie „Geomorphology”, a w projekt zaangażowani byli naukowcy z kilku polskich uczelni oraz Uniwersytetu w Jenie.
